het gaat nu best goed met mijn medicijn. ik ben er al erg aan gewend, en helemaal niet suffig. ik ben vrolijk, erg vrolijk, soms boos.erg boos of ongeduldig. dat is goed want wat mama vooral niet wil is dat ik emotieloos rondloop. ik ben ook nog ondeugend en heb energie voor bergen schuurkenstreken. ik verf graag op de juf, en moet daar erg om lachen. uiteraard heb ik nog wel moeilijke momenten. maar ze zijn wat meer tuurbaar. mama vindt het heeeee vervelend dat de medicijnen nodig zijn,maar ze ziet er wel wat voordelen in.ik krijg dan ook maar een half pilletje terwijl ik er drie per keer mag. dat valt dan nog best mee.voorheen was ik als ik een woedeaanval had niet te stoppen. nu ben ik met wat kunst en vliegwerk af te leiden. als je op tijd de eerste tekenen van fustratie herkent. maar het komt alsnog tot een woede aanval als hier niet op gereageerd wordt.een groot nadeel van het medicijn is dat je er van aan komt.

mijn plekje in de klas

mijn tractor

het gaat een heel stuk beter , ik begin goed aan mijn meds te wennen. het is soms en regelmatig nog erg ingrijpend. maar over het algemeen gaat het beter. als een woede uitbarsting op handen is ie die niet zo erstig en kan deze ook helemaal weggejaagd worden door mama. ze leid me dan af enzo. ik doe wat minder vaak mijn magische jas helemaal dicht. ik ben buiten vaker met een open blik. kijk meer om me heen , lach meer ., en gebruik mijn stem wat vaker biuten. voorheen deed ik dat bijna niet en communiceerde buiten de deur sporadisch. nu comuniceer ik buiten de deur met regelmaat. ik tel tot tien op de trampoline. ik kan wel verder tellen maar kan het niet uitspreken dus stop ik bij 10. ik ga naar school en naar de speeltuin. ik speel heel graag buiten. dit deed ik ook voordat ik het medicijn kreeg. ik ga graag naar de speeltuin. ook al is daar een kwaaie kat die mij flink gekrabd heeft, hij is vals zegt het bestuur. nou lekker dan. ik heb er niks aan over gehouden behalve een paar flinke krauwen die direct dik werden en de schrik. ik vind de trampo erg leuk. ik ga het grootste gedeelte van de tijd zitten en vlieg omhoog als mama springt. dat vind ik leuk. ik moet dan zo hard lachen dat ik er regelmatig de hik van krijg. ik rijdt graag op mijn tractor. door de straat en door de hele stad en omstreken.

storm

het stormt in mijn hoofd. en niet zomaar een storm het is een alles verwoestende orkaan. het is me teveel. er komt zoveel bij mij binnen. ik heb kortsluiting. het begon al een tijdje geleden. en we hebben vanalles geprobeerd om het te laten ophouden met stormen. maar het is erg moeilijk. de storm is ontstaan denkt mama omdat het zo goed gaat. dat klinkt nogal tegenstrijdig, maar het is erg moeilijk om te weten wat er nu werkelijk aan de hand is in mijn hoofd. mama denkt dat het dus komt omdat het erg goed gaat. ik kan lezen en ga steeds beter praten. ik speel met mijn klasgenootjes en eigelijk loop ik constant op mijn tenen. niet echt op mijn fysieke tenen maar je begrijpt wel wat ik bedoel. en dat kost heel veel energie. dat is erg vermoeiend. heel erg uitputtend zelfs. er komt zoveel informatie binnen. zoveel indrukken. zoveel stress. en dan bam kortsluiting. en die kortsluiting komt steeds vaker voor. ik absorbeer en neem van alles in mij op. maar ik heb geen filter zoals andere dat hebben. ik krijg alles binnen als een grote puzzel met heel veel stukjes en kan soms en steeds vaker dat enen stukje niet op zijn plaats krijgen . en dan overload. ik ga dan helemaal uit mijn dak. zonder aanleiding. tenminste ik heb wel aanleiding. de hele dag door, maar dat stapel ik op en als ik dan in een voor mij vertrouwde omgeving ben dan barst de bom.gelukkig heb ik nu van de dok een middeltje dat het wat rustiger maakt in mijn hoofd. maar ook daat moet ik erg aan wennen. het lijkt met dat middeltje beter te gaan. maar het is te vroeg om dat nu werkelijk te zeggen. in de vakantie wilde ik nog niet veel naar buiten maar dat komt ook omdat ik een hekel heb aan geen zonnig weertje. en het was koud en winderig en dat haat ik . gister ben ik naar mini mundi gegaan. dat was uiteindelijk wel erg leuk. ik heb daar binnen gespeeld met de botsautoos en de hele grote glijbaan. ik kwam wat langzaam op gang maar toen mama ook mee van de hoge glijbaan ging kwam ik lekker los. ik heb met mama gerend geklommen op de klimwand en dus van die hoge glijbaan afgeroetjsd. morgen gaan we naar goes. naar de treinen kijken. ik heb er erg veel zin in. ik loop steeds met het plaatje van de stoomtrein rond. ook vraag ik heel vaak of ik naar school moet,. ik wil niet. ik heb alle school pictoos van het bord afgehaald en ze vervangen voor huis pictoos.

nooit goed?

te weinig naar buiten...dat was het eerst. ik wed dat ik nu volgens de buurtroddels te veel naar buiten gaan. maar dat ik eerst niet en nu wel naar buiten wil heeft niks met de hele buurtroddel te maken. dat je dat even weet. ik wilde eerst niet naar buiten. tot 2009 ging ik veel naar buiten. in 2009 wilde ik ineens niet meer. ik had er even genoeg van. overprikkeld vond de kinderneuroloog. laat maar tot rust komen. en niet afdwingen was het advies. dat hebben we dus gedaan. en wat krijg je dan....kwaadsprekerij door mensen die niet veel anders te doen hebben dan te kletsen. heb je al gehoord van die met die rare schoenen en dat gehandicapte kind....weet je hoe laat ze hun gordijnen dichtdoen....en dat er gaas voor het raam zit.....omg get a life. en dan om het helemaal interesaant te maken wordt er anoniem ( anoniem notabene, wat een stoere aktie) een melding bij het amk gedaan. het arme kind zou niet buiten spelen. en affectief verwaarloosd worden( welkom in de wereld van de koeklastmoeders dit is een link naar de theorie) pedagogische onmacht, wordt ook geopperd. en ik zou de baas over mijn moeder zijn in huis. waar ik mij dan afvraag heeft die anonieme persoon voor het raam staan gluren? of verstopt ie zich stiekum in de kast en observeerd wat er binnen mijn 4 muren gebeurd? hoe langer je erover nadenkt hoe idoter het wordt. dus denken we er maar niet al te lang overna. mensen verzinnen graag negatieve verhalen. dat is toch altijd interessanter dan iets positiefs. hoe fijn is het niet over andermans ellende te praten en die van je zelf te vergeten. en is er geen andermans ellende? dan zoeken we even iemand die een beetje boel anders is dan de rest en maaien die neer. dan voel je je zelf even beter dan de rest. en hoe mooi is het niet als je iets rottigs kan vertellen en de eerste bent met het achterbakse nieuws. nee totaal geen respect voor het roddelklubje. ik ga nu naar buiten omdat ik dat wil. niet omdat er over gekletst word. het gaas is weg omdat ik niet meer tegen de ramen sla en mezelf kan verwonden. niet omdat de roddel is dat het is om mij op te sluiten. dat is nou het mooie van autisme ik trek me er helemaal niks van aan. jullie bestaan niet. niet voor mij. dus ga ik gewoon verder met mezelf zijn. ik ben kai, het anders kind. het mooi bijzonder wonderkind. ik kom er gewoon voor uit wie ik ben. ik verberg me niet in anonimiteit.

affectieve verwaarlozing

Affectieve verwaarlozing is het niet tegemoetkomen aan de behoefte van kinderen aan aandacht en betrokkenheid, veiligheid, zelfwaardering, emotionele warmte en regulatie van emoties. Affectieve verwaarlozing is moeilijk aan te tonen. De meest extreme vormen zijn verlating van het kind en psychische mishandeling. De affectieve verwaarlozing kan ontstaan doordat het kind op jonge leeftijd veel wisselende opvoeders heeft, doordat de belangrijkste opvoeder emotioneel onvoldoende beschikbaar is (bijvoorbeeld door psychische problemen of verslaving) of doordat de opvoeders een vijandige houding hebben naar het kind.

het jongentje dat niet naar buiten wou

dat jongentje was ik. nu ben ik dat niet meer. nadat we bij thomas zijn geweest ben ik helemaal omgedraaid. buiten is leuk! ik ga nu elke dag als de zon schijnt naar buiten. op schooldagen eerst even de tassen binnen zetten en hop naar buiten. met pasen ben ik naar mini mundi geweest. dat vond ik erg erg leuk. wel frisjes. maar ik zat prinsheerlijk in de bakfiets. en heb het tot sluitingstijd vrolijk volgehouden in mini mundi. we hebben een jaarkaart dus dat is feest! zaterdag wilde ik weer. ik spelde steeds F I E T S . maar dat ging niet zaterdag want we kregen visite van "ver". mijn grote prinsessenzus en haar prins kwamen op visite. dat vond ik ook erg leuk. ik heb een hele grote paashaas gekregen. bijna even groot als tot mijn navel. ik heb ook even knuffels bij mijn prinsessen zus bijgetankt.
vrijdag ben ik bij de treinenwinkel geweest. de woensdag ervoor was ik daar ook en toen ging het bijna mis. ik zag zoveel mooie treinen dat ik een beetje gefustreerd raakte en mama me maar gauw naar de deur dirigeerde. ik kreeg een mooi boek van de meneren in de winkel. met allemaal mooie (bijna onbetaalbare )modeltreinen. anyway vrijdag liep ik weer vrolijk richting treinenshop. mama zag de bui al hangen en vertelde mij van te voren dat we niet naar binnen zouden gaan maar dat ik wel in de etalage mocht kijken. het was vrijdag redelijk warm en de deur van de treinenshop stond open. ik had goed geluisterd naar mama en heb in de etalage gekeken en ben zonder gezeur , gedram of andere ongein verder gelopen richting de appie waar ik fijn met de lift heb gespeeld. tot vermaak en ook ongenoegen van mensen die boodschapjes deden ben ik languit voor de schuifdeuren gaan liggen. niet die van de lift maar de grote bij de achteruitgang. er was plek genoeg voor mensen om met volle karren langs mij te lopen. maar er zijn altijd van die zonnetjes die even een norse opmerking moeten geven. het is heeerlijk om oostindisch doof te zijn!!! ik hoor en zie niks enkel de deur open dicht open dicht. ik zie en hoor geen norse mannetjes . ik heb het naar mijn zin. ik wordt blij van deuren.